و گفته‌اند : يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ اينجا همانست كه در سورة التوبة گفت : وَ لَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنا إِلَّا الْحُسْنى ، و اين آن بود كه مسجد ضرار بنا كردند بستيز و كفر ، و آن گه سوگند ميخوردند كه ما با اين بنا جز خير و صواب نخواستيم . خداى تعالى بهر دو جاى ايشان را دروغ زن كرد ، آنجا گفت : وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ يعنى فيما حلفوا ، و اينجا گفت : أُولئِكَ الَّذِينَ يَعْلَمُ اللَّهُ ما فِي قُلُوبِهِمْ يعنى من النّفاق . فائدهء اين آيت آنست كه اللَّه ما را خبر كرد از نفاق ايشان ، و بر ضمير ايشان داشت ، تا دانيم كه منافقان‌اند . فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ يعنى اصفح عنهم ، وَ عِظْهُمْ بلسانك . اين اعراض و وعظ در ابتداء اسلام بود پس بآيت سيف منسوخ گشت . وَ قُلْ لَهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغاً - اينجا تقديم و تأخير در سخن است يعنى : و قل لهم قولا بليغا فى انفسهم . ميگويد : ايشان را سخنى گوى كه آن سخن در دلهاى ايشان ژرف آيد ، و كار كند ، و بجاى رسد . يقال : قول بليغ ، و رجل بليغ ، بيّن البلاغة ، اى فصيح اللّسان فسيح البيان ، و تقول العرب : فلان احمق بلغ اى يبلغ حاجته مع حمقه . النوبة الثالثة قوله تعالى : إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها - خداوند مهربان ، كريم راست‌دان ، كارساز بندگان جلّ جلاله ، و عظم شأنه ، و عزّ سلطانه ميفرمايد درين آيت بندگان خود را باداء امانت ، ميگويد : امانتها بذمّت خويش باز رسانيد بأهل خويش ، يعنى در آن تصرّف مكنيد ، و از خيانت بپرهيزيد ، كه بعد از ايمان و معرفت بنده را صفتى بزرگتر از امانت نيست ، و بعد از كفر صفتى زشتتر از خيانت نيست .